Eerste creaties  


“De schilderes Stien Eelsingh raadde me aan om eens in een stuk steen te gaan hakken. Ze zei dat ik monumentaal als een beeldhouwer schilderde[1].”

‘‘Toen ik voor het eerst een beeld maakte wist ik niets van de techniek af. “Ik ben zomaar in het wild weg gaan werken.”


In zijn zoektocht naar vormgeving werkt Wout Wilgenburg aanvankelijk met materialen die hij in de natuur vindt, zoals hout en steen. Nadien door in contact te komen met de verloren was techniek (cire perdue) gaat hij zich meer toespitsen op het werken met brons en kunstmetaal.

Op het einde van 1962 kreeg hij de kans om zijn beelden te tonen op de internationale kunstbeweging Arti Salle in Amersfoort en nadien in Charters. “Mijn eerste beelden waren lang niet gek, ik heb ze tenminste allemaal verkocht.” De pers vergeleek zijn werk met dat van Ossip Zadkine. In het zelfde jaar gaat hij in de leer bij de beeldhouwer Pieter Starreveld en experimenteert met de verloren was techniek.

In 1963 onmoet Wilgenburg de familie Joosten die een internationale bronsgieterij in Soest hadden. Hier kwam Wout in contact met mensen als Giacometti, Henry Moore, Wotruba, Charlotte Van Pallandt, Wessel Couzijn, Peal Perlmuter en Lotti van der Gaag. Met Lotti zal Wout contact houden tot 1972.

Om zijn patineer en verloren was techniek te verbeteren gaat Wilgenburg op reis en trekt naar het Midden Oosten. Tussen ‘64 en ‘68 leeft en werkt hij in Nederland en Kreta.

Zijn signatuur verandert van abstraherende composities naar een krachtige expressieve vormgeving met symbolistische verwijzingen en impressies van zijn zoektocht naar de oorsprong van de beschavingen. 

Eind jaren zestig, begin jaren zeventig worden Wilgenburgs kunstwerken in het algemeen en zijn beelden in het bijzonder cerebraler, filosofischer. Zijn signatuur verandert onder invloed van zijn reizen. De indrukken die hij opdeed op reis laten een duidelijke stempel na op de beelden. Zijn gietwerken vormen als het ware gestolde impressies van zijn reizen.

Wilgenburg ontwikkelt een opvallende passie voor diepzeeduiken. De sport doet zijn belangstelling voor de natuur en het organische groeien. De onderwaterwereld inspireert hem. De geheimen en grillige vormen van de oceaan bezielen hem. Dit uit zich in geperforeerde, koraalachtige beelden. Alhoewel uit ijzer vervaardigd lijken de breekbaar ogende werken mee te bewegen op het ritme van de wind. Hij kiest steeds minder voor harde materialen en prefereert een constructieve opbouw. Zijn beelden lijken steeds meer op oceanische, aquatische organismen.

Vanuit deze passie voor het diepzeeduiken groeit een nieuwe passie. Wilgenburg verdiept zich steeds meer en meer in Atlantis. Zo verwijzen heel wat reliëfs vormelijk en inhoudelijk naar de mythologische gezonken wereld van Atlantis.

Na een tragisch ongeval met een slijpschijf in de jaren negentig ziet Wilgenburg zich verplicht de harde grondstoffen te laten voor wat ze zijn en kiest hij noodgedwongen voor zachtere materialen, zoals was en klei.

Nieuw werk bekijken klik hier: recent werk + price on request


[1] Artikel, W.J. Van De Wetering, Wout Wilgenburg maakt carričre, vrijdag 25 augustus 1969.